« خرمشهر عزیز من »

من خرمشهری هستم اما در خرمشهر به دنیا نیامدم ولی در آن بزرگ شدم . در خرمشهر به دنیا نیامدم و دلیلش هم جنگ بود . امان از دست جنگ که مرا سیزده سال از خرمشهر دور کرد . در جایی به دنیا آمدم که متعلق به من نبود و من متعلق به آن نبودم . من متعلق به خرمشهرم و خرمشهر متعلق به من است . آخ که چقدر دوستت دارم خرمشهر عزیز من .

یادم می آید در هشت سالگی وقتی که جنگ تمام شد و به اصطلاح می گفتند آتش بس شده . آن وقت ها با پدرم به قصد چیدن خرما رفتم خرمشهر اولین باری که پایم در آنجا باز شد . در فصل گرم تابستان . وقتی به خرمشهر رسیدیم من به جای یک شهر یک خرابه ای دیدم که پدرم  می گفت این خرمشهر است . شهر اجدادی تو . جایی که قرار بود در آن به دنیا بیایی ولی حیف که نشد . من خرابه ها را می دیدم و همه جا در سکوت فرو رفته بود . آنقدر سکوت بود که صدای قلبم را می شنیدم . حتی پرنده پر نمی زد . آخر همه پرنده ها مرده بودند و جوجه هایشان که به انتظار پدر و مادرشان در آشیانه بودند از فرط گشنگی و تشنگی همگی خشک شده بودند و آشیانه ها همه ویران . و نخلها یا سوخته بودند یا سرهایشان را از دست داده بودند . بعضی ها از ریشه جدا شده و بر زمین خشک و سوخته غلتیده بودند . عجب جایی بود من فکر می کردم شهر ارواح است ولی حتی روح هم در آنجا نبود . حس غریبی در آنجا بود انگار کسی بود که صدا می کرد کسی هست کمکمان کند . و جواب آن صدا فقط سکوت بود فقط سکوت .

آن وقت ها من بچه بودم بازیگوش و بسیار شیطان بلا . به فکر بازی بودم و فارغ از همه چیز . چون از یک شهر واقعی به یک شهری که به شهر بازی خالی می مانست آمده بودم . بازی می کردم و خوشحال که کسی برای بازی کردن اذیتم نمی کند . ولی یک حس گنگی داشتم که آن وقتها  نمی دانستم چیست الان هم نمی دانم .

پدرم مرا به یک خانه برد که اصلا شبیه خانه نبود یک خرابه به تمام عیار . آنرا به من نشان داد و گفت این خانه ماست این خانه توست . من خانه را نگاه می کردم و در دلم به پدرم می خندیدم و می گفتم این دیگر چه جور خانه ایست . اینکه یک خرابه است . ولی حقیقت این بود که واقعا این خانه ما بود خانه پدر و مادرم که در آن زندگی می کردند و برادر و خواهر بزرگم که در آن به دنیا آمده بودند و روزگاری را به خوبی و شادکامی گذرانده بودند . و من اکنون شاهد خرابه آن بودم . اولش فکر می کردم که پدرم دارد شوخی می کند و این خرابه خانه ما نیست ولی خوب که اطراف خانه را نگاه کردم شبیه خانه ما زیاد بود و این سوال در ذهنم بود که آیا این ها از اول خرابه ساخته شده اند یا اینکه بعد به خرابه تبدیل شده اند؟ . هر چه بود جواب آن سوال را نفهمیدم . اما اکنون خوب می فهمم . آن خانه ها که اکنون خرابه هستند روزهایی را گذرانده بودند که صاحبانشان در آنجا زندگی می کردند . محبت در آنها جاری بود عشق بود و یک زندگی بسیار ساده که اگر خوب نگاه می کردی این سادگی از هر پیچیدگیی پیچده تر بود . و آن سادگی اکنون وجود ندارد .

خرمشهر عزیز من آن روزها تل خاکستر بود . تمام خیابانهای آن حفاری شده بود . پل معرف آن از وسط سوراخ شده بود و هیچکس نمی توانست از آن عبور کند . بالای پل رفتیم و به آب گل آلود کارون چشم دوختیم . نسیم ملایمی می آمد که پر از عطر دود بود . وقتی خسته و کوفته لب کارون رسیدیم داشتیم از فرط تشنگی می سوختیم . پدرم گفت از آب کارون بخور و من خوردم با اینکه گل آلود بود اما شیرین بود و چه لذتی داشت . اما اکنون با گذشت چندین سال آن آب شیرین به یک آب تلخ متعفن که بوی روغن سوخته می دهد بدل گشته . وقتی خوردم حس کردم تمام قطره های کارون مرا صدا می کنند . خوب که گوش دادم شنیدم که می گفت : به کاشانه ویرانه خودت خوش آمدی . و این بهترین و غم انگیزترین خوش آمد گویی بود که من شنیدم .

اکنون سال ها از آن موقع می گذرد و من دور از خرمشهر در گوشه ای از این خاک ، خاک ایران پرت شده ام . نه آن وقتها که جنگ مرا از آن دور کرده بود و نه الان که مردم آنجا مرا از کاشانه خود دور کرده اند . شاید روزی بیایید که خرمشهر واقعا خرم شهر باشد و بوی خرمی و شادکامی از آن بر مشام همه بپیچد . به امید آن روز .

سه شنبه   13/12/87      14:00

***